Abraham Tsoukalidis

Passionate about entrepreneurship, new ideas, travel, food, wine and life!

Reading How Life Imitates Chess by Garry Kasparov

Drawing from a game he has mastered, and where “unfortunately, the number of ways to do something wrong always exceeds the number of ways to do it right”, Kasparov aptly demonstrates why “the inner game IS the game. It is not psychology. It is life as it should be lived, an autobiography in progress.” – View on Path.

Reading Barracuda by Christos Tsiolkas

This is a very tough, disturbing and unsettling book http://www.theguardian.com/books/2014/jul/20/barracuda-review-christos-tsiolkas-unsettling-portrait-failure . “In reading he found solitude. In reading he could dispel the blare of the world.” Christos Tsiolkas http://en.wikipedia.org/wiki/Christos_Tsiolkas said “The novels that made me want to be a writer, they were the ones that had characters who were difficult, complex and ambiguous.”
This is a novel about a young man lost in failure, his life vision crushed. “There was no loneliness in silence. Loneliness could be found in conversation, it lurked in words.”
It is about the life led after the anticipation of success is completely lost.
“Homesickness, I am discovering, is not a matter of climate or landscape; it does not descend on you from unfamiliar architecture. Homesickness hits hardest in the middle of a crowd in a large, alien city.”
What becomes of people who fail? Who nearly achieve, who drive their horse so hard towards something that never comes.
“You’re all so scared of dying you can’t let yourselves live - fuck that: we’re human, we die, that’s part of life. That’s just life.” – View on Path.

Reading Η γεύση της μνήμης by Επίκουρος

Ένα πραγματικά λαχταριστό ταξίδι http://www.biblionet.gr/book/194677/Επίκουρος,_κριτικός_γεύσης,_1950-2014/Η_γεύση_της_μνήμης στη γαστρονομία!
“Η γευστική μας αντίληψη είναι κάτι πολύ παραπάνω, πολύ πιο σύνθετο, από τις πέντε αισθήσεις μας και τις πέντε γεύσεις. Οι μνήμες, οι προσδοκίες, τα βιώματα, η προσωπικότητα και ιδίως η ψυχολογία της στιγμής, όπως και το πλαίσιο μέσα στο οποίο τρώμε κάτι, την επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό.”
“Δεν ξέρω πως να συλλάβω το Αγαθό αν αφαίρεσω τις ηδονές της γεύσης.” – View on Path.

Απολαμβάνοντας μια καλοψημένη τσιπούρα with Maria at Βαρούλκο Seaside – View on Path.

Απολαμβάνοντας μια καλοψημένη τσιπούρα with Maria at Βαρούλκο Seaside – View on Path.

Αγάπη

Αγάπη
“Νομίζω ότι όλα είναι ζήτημα αγάπης. Όσο περισσότερο αγαπάς μια ανάμνηση, τόσο πιο παράξενη και δυνατότερη γίνεται.”
Βλάντιμιρ Ναμπόκωφ

Ο θάνατος για τον Επίκουρο

"Κοίτα να συνηθίσεις στην ιδέα ότι ο θάνατος για μας είναι ένα τίποτα. Κάθε καλό και κάθε κακό βρίσκεται στην αίσθηση μας · όμως θάνατος σημαίνει στέρηση της αίσθησης. Γι’ αυτό η σωστή εκτίμηση ότι ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτα για μας, μας βοηθά να χαρούμε τη θνητότητα του βίου: όχι επειδή μας φορτώνει αμέτρητα χρόνια αλλά γιατί μας απαλλάσσει από τον πόθο της αθανασίας. Δεν υπάρχει, βλέπεις, τίποτα το φοβερό στη ζωή του ανθρώπου που ‘χει αληθινά συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα το φοβερό στο να μη ζεις. Άρα είναι ανόητος αυτός που λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι γιατί θα τον κάνει να υποφέρει όταν έρθει αλλά επειδή υποφέρει με την προσδοκία του θανάτου. Γιατί ό,τι δεν σε στεναχωρεί όταν είναι παρόν, δεν υπάρχει λόγος να σε στεναχωρεί όταν το προσδοκείς. Το πιο ανατριχιαστικό, λοιπόν, από τα κακά, ο θάνατος, είναι ένα τίποτα για μας, ακριβώς επειδή όταν υπάρχουμε εμείς αυτός είναι ανύπαρκτος, κι όταν έρχεται αυτός είμαστε ανύπαρκτοι εμείς. Ο θάνατος λοιπόν δεν έχει να κάνει ούτε με τους ζωντανούς ούτε με τους πεθαμένους, αφού για τους ζωντανούς δεν υπάρχει, ενώ οι τελευταίοι δεν υπάρχουν πια. Βέβαια, οι πολλοί άλλοτε πασχίζουν ν’ αποφύγουν το θάνατο σαν να ‘ναι η πιο μεγάλη συμφορά, κι άλλοτε τον αποζητούν για να αναπαυθούν από τα δεινά της ζωής.
Απεναντίας ο σοφός ούτε τη ζωή απαρνιέται ούτε την ανυπαρξία φοβάται. Γιατί δεν του είναι δυσάρεστη η ζωή αλλά ούτε και θεωρεί κακό το να μη ζει. Κι όπως με το φαγητό δεν προτιμά σε κάθε περίπτωση το πιο πολύ μα το πιο νόστιμο, έτσι και με τη ζωή: δεν απολαμβάνει τη διαρκέστερη μα την ευτυχέστερη. Κι είναι αφελής όποιος προτρέπει τον νέο να ζει καλά και τον γέρο να δώσει ωραίο τέλος στη ζωή του· όχι μόνο γιατί η ζωή είναι ευπρόσδεκτη αλλά γιατί το να ζεις καλά και να πεθαίνεις καλά είναι μία και η αυτή άσκηση. Όμως πολύ χειρότερος είναι εκείνος που λέει πως καλό είναι να μη γεννηθείς αλλά μίας και γεννήθηκες, βιάσου να διαβείς τις πύλες τον Άδη (Θέογνις). Αν το λέει επειδή το πιστεύει, γιατί δεν αυτοκτονεί; Στο χέρι του είναι να το κάνει, αν το ‘χει σκεφτεί σοβαρά. Αν πάλι το λέει στ’ αστεία, είναι ελαφρόμυαλος σε πράγματα που δεν σηκώνουν αστεία.Ένα τίποτα είναι για μας ο θάνατος. Γιατί ό,τι αποσυντίθεται παύει να αισθάνεται. Κι ό,τι δεν αισθάνεται δεν μας αφορά.Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη, κι είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία γι’ αργότερα. Κι η ζωή κυλά με αναβολές και χάνεται, κι ο καθένας μας πεθαίνει μες στις έγνοιες.
Αυτά λοιπόν, κι όσα σχετίζονται μαζί τους, να τα στοχάζεσαι μέρα και νύχτα, μόνος σου ή με κάποιον σαν και σένα, και ποτέ σου δεν πρόκειται να ταραχτείς, είτε στον ύπνο σου είτε στον ξύπνιο σου και θα ζήσεις σαν θεός ανάμεσα σε ανθρώπους.”

Κοιτούσε ήρεμα τ’ αγαπημένα χρώματα
να καίγονται στη δύση. Της άρεσε
ν’ αφήνεται στα κύματα της μελωδίας
και στο παράξενο στερέωμα των στίχων.
Δεν ήτανε τα κόκκινα, αλλά τα γκρίζα
τα χρώματα που έπλεξε η λεπταίσθητή της μοίρα
στις αμφιβολίες μιας ολόκληρης ζωής
παλεύοντας να διακρίνει αποχρώσεις.
Δίχως να κάνει το βήμα και να μπει
στον πολυδαίδαλο λαβύρινθο, κοιτούσε απ’ το κατώφλι
τις μορφές, τις διαδρομές και τις κινήσεις
σα να ‘βλεπε τον άλλο της εαυτό μες στον καθρέφτη.
Κάποιοι θεοί, από την άλλη όχθη της προσευχής
την έριξαν βορά στα δόντια της Φωτιάς, της φλογισμένης τίγρης.
Μπόρχες

Κοιτούσε ήρεμα τ’ αγαπημένα χρώματα
να καίγονται στη δύση. Της άρεσε
ν’ αφήνεται στα κύματα της μελωδίας
και στο παράξενο στερέωμα των στίχων.
Δεν ήτανε τα κόκκινα, αλλά τα γκρίζα
τα χρώματα που έπλεξε η λεπταίσθητή της μοίρα
στις αμφιβολίες μιας ολόκληρης ζωής
παλεύοντας να διακρίνει αποχρώσεις.
Δίχως να κάνει το βήμα και να μπει
στον πολυδαίδαλο λαβύρινθο, κοιτούσε απ’ το κατώφλι
τις μορφές, τις διαδρομές και τις κινήσεις
σα να ‘βλεπε τον άλλο της εαυτό μες στον καθρέφτη.
Κάποιοι θεοί, από την άλλη όχθη της προσευχής
την έριξαν βορά στα δόντια της Φωτιάς, της φλογισμένης τίγρης.

Μπόρχες

Reading Historia universal de la infamia by Jorge Luis Borges

How can you not adore the subtle and laconic writings of the Great Borges; each of his pieces containing like a fractal the model or an attribute of our universe.
“The earth we inhabit is an error, an incompetent parody. Mirrors and paternity are abominable because they multiply and affirm it. Revulsion, disgust, is the fundamental virtue, and two rules of conduct lead us to it: abstinence and utter licentiousness - the indulgence of the flesh or the chastening of it.” – View on Path.

quod scripsi, scripsi

—John 19:22

Ωραίο street food! with ΝΑΣΟΣ and Maria at Stay Hungry Bitch – View on Path.

Ωραίο street food! with ΝΑΣΟΣ and Maria at Stay Hungry Bitch – View on Path.